Ervaring Jan Besselink, januari 2018

Als het ademen niet vanzelf gaat…….

Verkoudheid, viezigheid in de lucht, benauwdheid. Ik liep er een tijdje mee rond totdat ik er genoeg van had. Toen ging ik naar de huisarts voor advies en behandeling.

Daar ging ik een tijdje mee door totdat er exacerbaties optraden en ik naar een longarts moest. Hier werden de klachten geëvalueerd en een behandeling ingesteld. Ook kreeg ik een consult voor de longverpleegkundige. Hiermee zou het toch moeten lukken, denk je dan.

De meeste klachten verdwenen dan ook als sneeuw voor de zon. Echter de klachten die indruk bleven houden zoals benauwdheid en pijn op de borst verdwenen maar niet.

Angst van. Is het m’n hart, is er iets anders aan de hand? Dit dwong me weer de longarts te consulteren. Na allerlei onderzoek kwamen we tot de conclusie dat de diagnose goed gesteld was. Er moest iets anders zijn.

Ik werd door de longarts doorverwezen naar de afdeling logopedie. Gelukkig was er geen lange wachttijd en kon ik snel terecht voor informatie en een intakegesprek.

De uitleg die ik kreeg in dit gesprek was erg verhelderend. Zaken als houding, doel, ademtraining en inzicht in de longfysiologie kwamen allemaal aan de orde. Dit motiveerde mij enorm om snel aan de training te beginnen. Hoe eerder van de klachten af, hoe beter!

Ik kreeg ook uitleg hoe de logopedisten tewerk gaan en dat behandeling in een groepje heel stimulerend kan werken. Je kunt immers van elkaar leren en een compliment geven wanneer het goed gaat. Ook door luisteren naar de ander kun je veel leren.

Vooraf aan de training werd mij gevraagd of ik de discipline kon opbrengen om de training helemaal bij te wonen, mijzelf in te zetten voor een goed resultaat en de gevraagde opdrachten uit te voeren. Dit bleek ook nodig omdat je toch een negatief spiraal moet doorbreken. Het kostte dan ook twee weken om de houding, inzicht in ademen en spreken een beetje onder de knie te krijgen.

Het groepje waarin ik zt was een heel gemêleerd gezelschap. De energie die het kostte om te trainen was niet mals. Niet iedereen haalde jammer genoeg de eindstreep. Deels door motivatie en anderen weer door terugval van oude gedragspatronen.

Het cursusboekje wat als leidraad diende, waarin de doelen en de opdrachten per dag opgetekend stonden waren erg verhelderend.

Als eerste worden per dag doelen kenbaar gemaakt en volgt een stukje theorie over ademen, houdingen, spreken en leestechniek. Dit maakt het wel overzichtelijk en beheersbaar. je moet immers ook nog oefenen wat je die dag geleerd hebt.

In deze oefeningen leer je ademen en spreken van onbewust fout naar onbewust goed.

Het begint met ontspanning en inspanning van de spieren. Het aanleren van een goede houding zowel zittend als staande. Niet te lange zinnen maken, spreken in de uitademing en dan ook nog wat overhouden.

Het viel niet mee om de twee weken te trainen. Momenten dat het lastig was kon je dit met je groepsgenoot delen. Dit heeft me wel geholpen om het af te maken. Dit gold overigens ook voor m’n groepsgenoot.

De oefeningen gedurende deze periode hebben mij het inzicht gegeven hoe ik adem, wat ik goed doe en wat verbetering nodig had. Het heeft mij geholpen om van mijn klachten af te komen. Tot op de dag van vandaag ben ik er blij mee. Blij met de verwijzing van de longarts naar de logopedie, blij met de logopedisten die een goed concept konden aanbieden met een goed resultaat.

Het advies om hiervoor twee weken in te ruimen was ook niet overdreven. Je hebt die tijd nodig om aanwezig te zijn en te oefenen. Het kostte ook naast de discipline die je moet opbrengen ook veel energie. Meer dan ik dacht.

Ik hoop dat iedereen die het nodig heeft om het ademen weer vanzelfsprekend te maken, de mogelijkheid krijgt om naast advies en behandeling ook een training ademen en technieken aangeboden krijgt.

Kwaliteit van leven is ademen zonder belemmeringen.